Գրիգոր Խանջյանի որմնանկարը

«Խանջյան» սրահում է գտնվում հայ մեծանուն նկարիչ Գրիգոր Խանջյանի (1926–2000) մոնումենտալ որմնանկարը: Խորհրդային շրջանում  պատվիրված և Խանջյանի մահից հետո անավարտ մնացած այս հուշարձանի երեք հիմնական տեսարանները պատկերում են հայոց պատմության առանցքային էջերը. «Հայոց այբուբեն» (1992-1994), «Վարդանանք» (1995-1998) և «Վերածնված Հայաստան» (1998-2000): «Խանջյան» սրահը ամբողջովին վերանորոգվել է 2009թ., որի պարզ ինտերիերը մարմնավորում է այն պատկառանքը, որը բազմաթիվ հայեր տածում են իրենց երկրի արվեստի այս գլուխգործոցի նկատմամբ:

Գրիգոր Խանջյանը ծնվել է 1926 թվականին Երևանում։ 1945 թվականին Փանոս Թերլեմեզյանի անվան նկարչական ուսումնարանն ավարտելուց հետո ընդունվել է Երևանի գեղարվեստի ինստիտուտ (1945-1951թթ.), որտեղ ուսանել է Արա Բեքարյանի և Էդուարդ Իսաբեկյանի մոտ։ 1951թ.-ից մտել է ստեղծագործական ասպարեզ և 1953 թվականին անդամագրվել է Հայկական ԽՍՀ նկարիչների միությանն և ընտրվել միության ղեկավարման անդամ։ Գրիգոր Խանջյանը 1961թ. արժանացել է Հակական ԽՍՀ վաստակավոր նկարչի կոչման, իսկ 1963թ. ընտրվել է ԽՍՀՄ գեղարվեստական ակադեմիայի թղթակից անդամ։ 1963թ. ճանաչվել է Հակական ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ և ընտրվել ԽՍՀՄ նկարիչների միության ղեկավարման անդամ։ 1967թ. արժանացել է Հայաստանի ԽՍՀ ժողովրդական նկարչի կոչման, իսկ 1969թ. Պարույր Սևակի «Անլռելի զանգակատուն» պոեմի նկարազարդման համար պարգևատրվել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակով։ Վաստակաշատ նկարիչը 1973թ. ընտրվել է ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամ, իսկ 1975թ. Հայաստանի ԽՍՀ գերագույն խորհուրդի պատգամավոր և նախագահության անդամ։ 1982թ.-ին ընտրվել է Հայաստանի ԽՍՀ գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ, ապա ակադեմիկոս։ 1983թ. արժանացել է Խորհրդային Միության ժողովրդական նկարչի պատվավոր կոչմանը, 1991թ. Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի պատվավոր անդամ։ Արժանացել է ԽՍՀՄ և ՀՀ պետական մրցանակների, շքանշանների ու այլ պարգևների։ Արվեստագետը մահացել է Երևանում 2000 թվականին: